Minova
Dank je, sterfelijke. Je hebt mijn dochter een groot plezier gedaan. Nu kan ik mijn vloek iets makkelijker dragen.
Hoe belandden jij en je kind onder deze vloek?
We komen uit Arkovia en het simpele antwoord is dat we de natuur tartten. Arkovia rees om de belangrijkste macht in deze regio te worden, maar toen werden de mensen zelfgenoegzaam en overdreven begaan met titels. We vochten onder elkaar en lieten onze handel en beschaving over aan verval.{^n}{^n}uiteindelijk moest Arkovia haar lot accepteren, stierf uit, smolt weg, maar in plaats daarvan wendden onze leiders zich tot dodenbezweerders. We sloten een pakt met dezelfde macht die wel eerder veroordeelden en probeerden uit te bannen. Het was een verraderlijk pakt en nu betalen we voor onze arrogantie en misrekening.

Ik zie het. Ik ben onderweg.
Hoe is je kind geëindigd als een harpij in de Gebroken heuvels?
Ze is zo geboren. Dat was een gevolg van de vloek die over de Arkovians kwam. Afgeschrokken en walgend van haar monsterlijke verschijning nam mijn man haar naar de Gebroken heuvels en stelde haar bloot aan de elementen, er vanuit gaand dat ze zou sterven.{^n}{^n}Dat was de praktijk voor ongewenste geboorten in Arkovia. Daarin ligt mijn grootste zonde en het donkerste deel van de vloek. Sinds de vele jaren sinds de val van Arkovia,  hebben de harpijen zich voortgeplant en verspreid naar andere regio's. De oorspronkelijke harpijen zijn onsterfelijk en de omstandigheden van hun geboorte en eenzaamheid maken ze bittere, hatelijke wezens. Ze jagen op reizigers, voortdurend bezig de leegte in hun hart te vullen met materiële zaken.{^n}{^n}Zij en de Rhowari zijn de enige levende afstammelingen van Arkovia.

Ik moet nu verder reizen.
Vaarwel.
Je bondgenoten hebben mijn dochter een groot plezier gedaan. Nu kan ik mijn vloek iets makkelijker dragen.
Vaarwel.
Ik kan mijn dochters gekwelde aanwezigheid niet meer voelen. Is het voorbij?
Het is over. Ze lijdt niet meet.
Dank je. Je hebt mijn arme dochter verlost van een eeuwig een eenzaam lijden, angst en haat. Nu zal ik je betalen op de enige manier die mogelijk is voor mij.
Dank je.
Heb je mijn dochter verlost uit haar lijden?
Waar is Lutra ook alweer?
Ze leeft in de Gebroken heuvels, tussen de ruïnes van onze stad.
Ik ga er nu heen.
Nog steeds naar haar op zoek.
Alsjeblieft, houd je wapen, sterfelijke. Ik vraag alleen dat je naar mijn pleidooi luistert.
Wat heb je nodig?
Vele eeuwen geleden, maakten mijn mensen een ernstige fout en nu betalen we voor onze overmoed, eeuwig gebonden aan dit land. Maar onze kinderen verdienen het lot niet dat op hen rust door onze vloek.{^n}{^n}Mijn dochter, Lutra, doolt nu door de Gebroken heuvels als een harpij. Ze lijdt onder mijn zonden in het lichaam van een monster; bitter, verdraaid en nooit moederliefde gekend. Alsjeblieft, sterfelijke, vind mijn dochter. Lever een snel en genadig einde aan haar eeuwige kwelling. Als je dat voor me doet, geef ik graag van mijn essentie om die van jou te versterken.
Ik zal doen wat je vraagt.
Ik kan dat niet doen.
Ik heb Lutra haar rust al gegeven.

Ik maak geen afspraken met de doden.
